Wstęp
Moran Mor Ignacy Zakka I Iwas był jednym z najważniejszych duchownych w historii monofizyckiego Kościoła jakobickiego. Jego życie, pełne zaangażowania w sprawy duchowe oraz ekumeniczne, miało znaczący wpływ na rozwój tego Kościoła oraz dialog między różnymi tradycjami chrześcijańskimi. Urodził się 21 kwietnia 1933 roku w Mosulu w Iraku, a swoje życie poświęcił służbie Bogu oraz wspólnocie wiernych. W 1980 roku został wybrany na 122. patriarchę Kościoła jakobickiego, co otworzyło nowy rozdział w historii tej wspólnoty religijnej.
Dzieciństwo i edukacja
Ignacy Zakka I Iwas urodził się w rodzinie chrześcijańskiej i dorastał w Mosulu, gdzie uczęszczał do szkół prowadzonych przez Kościół jakobicki. Już od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie życiem duchowym oraz naukami chrześcijańskimi. Po ukończeniu lokalnych szkół, kontynuował swoją edukację w seminarium teologicznym świętego Efrema, które odegrało kluczową rolę w jego formacji jako duchownego.
Po zakończeniu studiów Zakka Iwas przez pewien czas pracował jako wykładowca w seminarium, co świadczy o jego zaawansowanej wiedzy teologicznej oraz umiejętności przekazywania jej innym. W 1955 roku objął stanowisko sekretarza kurii patriarchatu, co otworzyło mu drogę do dalszej kariery w strukturach kościelnych.
Kapłaństwo i działalność biskupa
6 czerwca 1954 roku Ignacy Zakka I Iwas złożył śluby monastyczne, przyjmując tym samym życie zakonne. Dwa lata później, 11 listopada 1957 roku, otrzymał święcenia kapłańskie. Jego zaangażowanie w życie Kościoła nie ograniczało się jedynie do posługi kapłańskiej – w 1958 roku ukończył podyplomowy kurs dziennikarstwa, co umożliwiło mu angażowanie się w komunikację i promocję działalności Kościoła.
W latach 1960-1962 studiował anglistykę oraz teologię pastoralną w General Theological Seminary w Nowym Jorku, gdzie zdobył tytuł magistra anglistyki. Jego międzynarodowe doświadczenia były ważnym krokiem w rozwoju kariery i umiejętności komunikacyjnych. W latach 1962 i 1963 reprezentował Kościół jakobicki jako obserwator na sesjach Soboru Watykańskiego II, co świadczy o jego znaczeniu w ekumenicznym dialogu.
Patriarchat i rozwój Kościoła jakobickiego
17 listopada 1963 roku Ignacy Zakka I Iwas został wyświęcony na biskupa metropolitę archidiecezji Mosulu pod imieniem Seweriusz. Jednym z jego najważniejszych osiągnięć było odkrycie relikwii świętego Tomasza podczas remontu starożytnego kościoła świętego Tomasza w Mosulu. Jego praca na rzecz archidiecezji była doceniana przez wiernych oraz hierarchię kościelną.
W 1969 roku został mianowany metropolitą archidiecezji Bagdadu i Basry, co otworzyło przed nim nowe możliwości działania na rzecz wspólnoty chrześcijańskiej na Bliskim Wschodzie. W tym okresie aktywnie uczestniczył w pracach różnych akademii naukowych oraz reprezentował Kościół jakobicki w Światowym Związku Kościołów.
11 lipca 1980 roku synod Kościoła jakobickiego wybrał go na patriarchę, a 14 września tego samego roku został wyświęcony na 122. patriarchę Antiochii pod imieniem Ignacego Zakki I. Jako patriarcha dążył do rozwoju seminarium duchownego w Damaszku oraz do umacniania obecności Kościoła jakobickiego na arenie międzynarodowej.
Ekumeniczne wysiłki i wizyty apostolskie
Prowadząc działania na rzecz jedności chrześcijan, Ignacy Zakka I Iwas odbywał wizyty apostolskie do diecezji jakobickich na całym świecie. W szczególności dwukrotnie odwiedził Indie – pierwszą wizytę odbył w 1982 roku, a drugą w 2002 roku. Podczas tych podróży miał okazję spotkać się z innymi liderami Kościołów oraz wymieniać doświadczenia dotyczące życia duchowego i praktyk religijnych.
Jednym z najważniejszych momentów jego pontyfikatu była wspólna deklaracja z papieżem Janem Pawłem II podpisana 23 czerwca 1984 roku podczas wizyty patriarchy w Watykanie. Dokument ten podkreślił wspólne fundamenty nauki obu Kościołów oraz dążenie do interkomunii między nimi. Te wysiłki zostały potwierdzone także podczas wizyty papieża w Damaszku 6 maja 2001 roku.
Życie po zakończeniu kadencji
Kuria patriarchy mieściła się Damaszku, jednak Ignacy Zakka I Iwas spędzał większość czasu w klasztorze świętego Efrema niedaleko miasta. Jego życie było przykładem oddania Bogu oraz troski o wspólnotę wiernych zarówno lokalnie, jak i globalnie. Pomimo licznych wyzwań związanych z sytuacją polityczną w regionie, patriarcha pozostawał wierny swoim wartościom i misji Kościoła.
Ignacy Zakka I Iwas zmarł 21 marca 2014 roku w Kilonii, pozostawiając po sobie bogate dziedzictwo duchowe oraz niezatarte ślady w historii swojego Kościoła i ekumenicznego dialogu.
Zakończenie
Moran Mor Ignacy Zakka I Iwas był nie tylko znaczącym przywódcą Kościoła jakobickiego, ale także osobą zaangażowaną w dialog międzywyznaniowy oraz promującą jedność chrześcijan na całym świecie. Jego życie i praca są świadectwem głębokiej wiary oraz oddania idei jedności i współpracy między różnymi tradycj
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).